Trúin á moldina (Þjóð í hlekkjum hugarfarsins)

Hérna eru þættinir sem bera heitið Trúin á moldina. Þeir eru einnig þekktir undir nafninu Þjóð í hlekkjum hugarfarsins.

Trúin Á Moldina. Fyrsti þáttur.
Trúin Á Moldina. Annar þáttur.
Trúin Á Moldina. Þriðji þáttur.
Trúin Á Moldina. Fjórði þáttur.

Trúin Á Moldina. Umræður. – Jón Bjarnarson er meðal viðmælanda þarna. Ásamt fleiri aðilum.

Eins og nýleg saga okkar íslendinga sýnir. Þá hefur bændaveldið á Íslandi eingöngu breyst. Það hefur ekki horfið og er mjög langt frá því að vera horfið eins og margir halda í dag.

Heimssýn tjáir sig um fátækt

Það er alltaf talsvert sorglegt að fylgjast með fólkinu í Heimssýn tjá sig. Sérstaklega þar sem þarna er á ferðinni fólk sem hikar ekki við að arðræna íslendinga og láta sína hagsmuni ganga ofar en alls íslenska ríkisins, almennings og jafnvel fyrirtækja. Enda er hérna á ferðinni fólk sem trúir á öfga ný-frjálshyggjunar og blint á markaðinn (sem olli efnahagshruni á Íslandi árið 2008). Síðan á hinum endanum er fólk sem trúir á hið sovéska skipulag og hallast að þjóðfélagslegu skipulagi sem er ástæða fyrir félagslegum vandamálum, og þar á meðal fátækt í austur Evrópu núna í dag.

Ástæða þess að Evrópusambandið er að stofna sjóð gegn fátækt er til þess að leysa þau vandamál sem eru í austur-evrópu eftir valdatíma sovétríkja (kommúnista). Enda skyldu kommúnistar allt í rúst eftir sig þegar þeir töpuðu völdum árið 1990. Þetta er auðvitað nákvæmlega það sama og ný-frjálshyggjan gerði um allan hinn vestræna heim á síðustu áratugum. Þeir lögðu allt í rúst, og stungu af með peningana og settu síðan gjaldþrotið sem kom í kjölfarið á reikning viðkomandi ríkisstjórna. Með þeim vandamálum sem við erum að upplifa í dag um alla Evrópu, Asíu og Ameríku.

Það er einnig gott að hafa í hug að Heimssýn, sem samtök voru stofnuð af fólki sem hefur alltaf verið á móti öllum alþjóðlegum samskiptum, reglum og viðskiptum íslendinga. Þetta fólk finnst ekkert meira sjálfsagt að almennir íslendingar lifi í fátækt, fái engin tækifæri erlendis og hafi fyrst og fremst enga möguleika á því að komast erlendis. Enda hafa einstaklingar í Heimssýn margir hverjir verið á móti EFTA og EES aðild Íslands þegar um þær var rætt á sínum tíma. Ef að þetta fólk hafði haft sitt fram. Þá hefði Ísland verið fátækara og mikið á eftir nágrannaríkjunum í öllu.

Þannig að fullyrðing þeirra í nýjustu bloggfærslu Heimssýnar er því ekkert nema heilsteypt kjaftæði. Upprunið frá fólki sem hefur eingöngu áhuga á því að þjóna sínum eigin hagsmunum á Íslandi. Orð eins og “fullveldi”, “sjálfstæði” hafa í raun ekkert gildi í hugum þessa fólks og hafa aldrei haft það. Ef að þetta fólk vildi standa í vörð um íslenskt sjálfstæði og fullveldi. Þá mundi það styðja aðild Íslands að Evrópusambandinu. Það er bara svo einfalt.

Fréttatilkynning Evrópusambandsins

Poverty: Commission proposes new Fund for European Aid to the Most Deprived

Í hlekkjum Bændasamtaka Íslands

Það segir mikla sögu um það hvernig Bændasamtök Íslands eru í raun og veru. Þegar þau þola ekki einu sinni heimildarmynd sem bendir á einfaldar staðreyndir varðandi beit sauðfjár á viðkvæman gróður á Íslandi á hálendi landsins. Eins og Smugan bendir á. Þá hafa Bændasamtök Íslands núna framleitt áróðursmynd gegn heimildarmyndinni Fjallkonan hrópar á vægð, sem var sýnd á Rúv þann 14.10.2012.

Það sem er þó verst í þessu öllu saman er sú staðreynd að framsóknarflokkurinn ræðst á þessa heimildarmynd með þeim orðum að þetta sé “undirróðursáróðsheimildarmynd”. Ásamt fleiri ógeðfelldum orðum um Herdísi Þorvaldsdóttir. Einna verstur í þessum árásum er framsóknarþingmaðurinn Ásmundur Einar Daðason sem kallar umrædda heimildarmynd öllum illum nöfnum. Enda er það staðreynd að framsóknarflokkurinn er sá flokkur sem er hvað mest í vasa Bændasamtaka Íslands núna um þessar mundir.

Ég legg því til að framsóknarflokkurinn í heild sinni verði rekinn af alþingi íslendinga í kosningum vorið 2013. Enda hafa íslendingar ekkert með svona spillta alþingismenn að gera.

Frétt Smugunar um þetta mál.

Hörð viðbrögð framsóknarþingmanna við mynd Herdísar

Helstu talsmenn tollmúrum og einokunar á Íslandi kvarta undan tollum Evrópusambandsins

Það er talsvert sérstakt að sjá helstu talsmenn tollmúra og einkunar á Íslandi kvarta undan tollmúrum Evrópusambandsins (Evrópusambandið er tollabandalag). Í staðin fyrir að gera hið skynsamlega og styðja aðild Íslands að Evrópusambandinu. Þá ætla þessir aðildar að reyna semja um Evrópusambandið um 5.000 tonna tollkvóta inná markað Evrópusambandsins fyrir íslenskar mjólkurvörur. Það er Skyr, osta og eitthvað fleira. Það er alveg ljóst ólíklegt verður að teljast að Evrópusambandið muni samþykkja slíkar kröfur. Enda ber Evrópusambandinu ekki nein skylda til þess að heimila svona mikla aukningu á innfluttum mjólkurvörum. Enda er engin skortur á þessu innan Evrópusambandsins ennþá.

Hinn möguleikinn fyrir Mjólkursamsöluna er að flytja áfram út til Evrópusambandsins. Nema með þeim tollum sem þar eru uppsettir. Þetta er það sem Mjólkursamsalan hefur krafið íslenska ríkið um að gera varðandi innflutning á erlendum ostum og öðrum mjólkurvörum til Íslands. Þeir tollar eru allt að 400% af verði vörunnar. Auk annara gjalda sem eru lagðar á umrædda vöruflokka.

Hérna eru fréttir af þessu máli

Tollamúrar hamla meiri skyrútflutningi (mbl.is)
„Gætu tekið skyrið af okkur“ (mbl.is)

Evrópusambandið um landbúnað á Íslandi

Evrópusambandið hefur margt áhugavert að segja um stöðu landbúnaðarmála á Íslandi í rýniskýrslu sinni frá árinu 2009.

Chapter 11 – Agriculture and Rural Development

[…]

Agricultural policy in Iceland is based on two main legal acts:
• Act No 99/1993 on the Production, Pricing and Sale of Agricultural Products, which lays
down the policy framework as well as provisions for production control, provisions on
slaughter and processing, market measures and producer support.
• Act No 70/1998 on Agriculture, which lays down provisions for development projects,
extension services and livestock improvement

Iceland’s agricultural policy focuses on food security, food safety and food quality, maintaining
and strengthening rural activity, environmental sustainability and maintaining farm income. The
main objectives of Iceland’s agricultural policy, as stated in Act No 99/1993 are:
• Promotion of structural adjustments and increase of efficiency
• Guarantee sufficient supply of domestic agricultural products
• Income of farmers to be equitable with that of comparable occupations
• Use of domestic inputs in order to promote security of production and employment
• Equality between producers with respect to output prices and access to markets.

Overall responsible for agricultural policy is the Ministry of Fisheries and Agriculture that
covers policy making, overall control issues as well as certain direct administrative tasks. The
Food and Veterinary Authority (MAST) is responsible for a range of administrative tasks that
involve direct contact with the producers. Iceland stated that its administration is small and cost-
efficient with a small number of staff and relatively simple procedures. The Farmers Association,
including its local branches and local authorities, are involved in the implementation of
agricultural support, including payment to the farmers.
Icelandic agriculture receives a high level of support. The Produced Subsidy Equivalent (PSE),
as calculated by the OECD, is 47% of the total value of agricultural receipts in 2009. (EU-PSE
was 23% in 2009). In addition to import tariffs on agricultural products entering Iceland, farmers
receive financial support through direct payments. Direct payments are granted to livestock
producers, dairy producers and producers of certain greenhouse products (tomatoes, cucumbers
and sweet peppers). Price controls apply only to the dairy sector with both minimum producer
prices for farm gate milk and for certain dairy products. Supply control is also applied only in the
milk sector via a quota system.

[…]

The Farmers Association manages the individual payments to holders of entitlements provided
that all relevant conditions are fulfilled. The Farmers Association receives payments from the
Ministry of Finance on the basis of a cash flow plan for each month of the year that needs to be
confirmed in advance by the Ministry of Fisheries and Agriculture. The Ministry of Fisheries and
Agriculture reviews the overall accounts on a monthly basis.

The Icelandic National Audit Office audits all Ministry books and receives all accounts from the Farmers Association.
The municipalities are responsible for surveillance of livestock. The Soil Conservation Service
of Iceland has control functions as regards the general conditions of the grazing areas.

[…]

State aid for agriculture in Iceland consists mainly of direct payments to farmers. In addition
there are several smaller payments which comprise, amongst others, measures to support
marketing of certain products, support for extension services, livestock improvement, electricity
subsidies for greenhouses, utilisation, storage and marketing of wool as well as education and
research. In terms of rural development, there are several budget headings supporting an array of
projects like organic farming, grain cultivation, grazing control and land utilisation,
environmental efforts, drainage and calcium spreading on fields and diversification. The state
further supports five regional programmes for afforestation and several soil conservation
programmes.

[…]

Trade measures are based on the WTO agreement, the EEA, more than 20 Free Trade
Agreements negotiated jointly with the EFTA-states (separate bilateral agreements on
agriculture) and agreements with Norway and the Faroe Islands. Export subsidies were abolished
in 1992.

Iceland applies relatively high import customs duties on most agricultural products that are
produced in Iceland. The duties vary according to the agreement they are based on. Iceland states
that their Most Favoured Nation (MFN) tariff is 30% ad valorem and a specific rate of duty
varies from 5 ISK/kg to 1462 ISK/kg. For the WTO minimum access quotas, e.g. meat, dairy
products and processed meat, the in-quota tariff rate is 32% of the base rate of duties in the
Icelandic WTO schedule. For the WTO current access quotas e.g. flowers and other plants,
products and vegetables, Iceland stated that the in-quota tariff rate is up to 30% ad valorem.
Many current access commitments under WTO are not subject to any quota system upon import
due to the fact that applied MFN rates are lower than in quota rates.

The collection and production of farm account statistics is based on Act No. 63/1989 on the
Agricultural Economics Institute that lays down provisions for collection of economic
information on farms and their use. Act No. 99/1993 outlines the requirements for agricultural
accounts. Farmers are not obliged to keep official farm accounts and information is not available
on the share and type of farms currently keeping accounts on a voluntary basis. Accountancy
information was collected from over 300 farms for the accounting year 2009 of which the
majority were dairy farms and sheep farms.

[…]

Production of arable crops in Iceland is very limited. Climate only allows cultivation of one
cereal: barley. The surface of this crop has increased substantially from 200 ha in 1991 to
4000 ha in 2010, due to warmer climate and breeding of better adapted varieties. The average
yield is estimated at 3.5 tonnes per hectare. Barley is almost exclusively used as fodder for the
animals on the farm where it is grown. There is no market in domestic barley. Barley production
is eligible for a subsidy of around 15000 ISK (€94) per hectare for the first 20 hectares and ca.
10000 ISK (€63) for the next 20 hectares. This support also applies for other fodder crops
(excluding grass).

Iceland has no fibre crops or sugar production and hence no related specific measures. There is
no commercial production of oil seeds in Iceland but a project experimenting with cultivation of
oil rape is under preparation. In 2010 rape seeds were cultivated on 40-50 ha. There are no
specific measures in this respect.

[…]

Most farm animals in Iceland belong to native breeds. Import of live animals is not allowed,
although some new breeds have been introduced by import of semen and embryos, notably of
beef breeds. Iceland indicated that, due to their long isolation, the native breeds are extremely
vulnerable to imported animal diseases and that Iceland intends to raise this issue in the
accession negotiations. The issue will be dealt with in chapter 12, Food safety, veterinary and
phytosanitary issues.

[…]

The dairy sector, including beef, is the most important agricultural sector in Iceland with 47% of
the agricultural turnover. Milk production amounted to 129 million litres in 2009 (0.1% of EU
production). Almost all dairy farms are family farms and in most cases the farm is the main
source of income for the family. Iceland’s self-sufficiency rate is more than 100% for dairy
products. The consumption of milk per capita is one of the highest in the world. Production of
milk from sheep or goats for human consumption is minimal.

[…]
III.d. Quality policy

Iceland has not taken over the acquis for quality policy.

[…]

Það er margt áhugavert í rýniskýrslu Evrópusambandsins um stöðu landbúnaðar á Íslandi. Alla skýrsluna um landbúnaðarmál er hægt að lesa hérna, á vefsíðu Evrópusambandsins. Þetta eru auðvitað staðreyndir sem Bændasamtökum Íslands er mjög illa við, og hefur verið það frá upphafi.

Staðreyndaleysur Björns Bjarnarsonar á Evrópuvaktinni

Evrópuvaktin er eini vefurinn á Íslandi sem hefur verið styrktur um 23 milljónir króna til þess að fara með lygar ofan í almenning á Íslandi um Evrópusambandið. Heimssýn fékk 23 milljóanir til þess að verja hagsmuni einokunaraðila og sérhagsmunaaðila á Íslandi. Sem kjósandi á Íslandi, þá krefst ég þess að þessi peningur verði endurgreiddur hið snarasta. Ég kem með nánari útskýringar síðar, enda er þetta ekki efni þessar bloggfærslu. Efni þessar bloggfærslu eru rangfærslur Björns Bjarnarsonar um spænskt gos, Evrópusambandið og salt.

Rangfærslur Björns Bjarnarsonar á Evrópuvaktinni varðandi landbúnaðarmál, verðlag og annað slíkt eru hrikalegar. Enda ekki annars að vænta frá manni sem hefur þann starf að blekkja fólk varðandi Evrópusambandið og þau viðskipti sem þar eru stunduð.

Nýlega greip N1 til þess ráðs að flytja inn kóka kóla frá Spáni vegna óánægju með verðlagningu Vífilfells hér á landi. Þetta er spennandi tilraun til að sporna gegn óhóflegri verðlagningu. Hún kann að varpa ljósi á framtíðarþróun takist að grafa undan íslenskum landbúnaði með aðild að Evrópusambandinu. […]

Björn Bjarnarson, Kók frá Spáni – rangfærslur Já Íslands – áhugaleysi RÚV, Evrópuvaktin 16.01.2012.

Það vill nú þannig til að framleiðsla á gosdrykkum telst ekki til landbúnaðarframleiðslu. Hvorki á Íslandi eða annarstaðar í Evrópusambandinu. Á Íslandi er staðan sú varðandi gosdrykki að eingöngu eru fáir framleiðendur á markaðinu og lítið úrval af ódýrum gosdrykkjum til staðar. Í mjög svo einföldu máli. Þá er búið að skipta markaðinum niður á Íslandi og á honum ríkir einokun. Eitthvað sem mætti brjóta með aðild Íslands að Evrópusambandinu, þar sem þá kæmi til tollfrjáls innflutningur á gostengdum sem eru ódýari en þessar helstu gostengundir sem eru framleiddar á Íslandi.

[…]Þessi málflutningur starfsmanns Já Íslands sannar enn hve mönnum þar á bæ þykir litlu skipta að hafa það sem sannara reynist. Skýrslan sem Sema Erla nefnir var ekki samin á vegum utanríkisráðuneytisins eða fyrir samningahóp þess. [Uppfært: Mér hefur verið bent á að þetta sé ekki rétt – ráðuneytið og hópurinn hafi staðið að baki því að skýrslan yrði gerð en með því skilyrði að henni yrði ekki beitt í áróðri gegn bændum í anda Semu Erlu.] Hún er liður í viðleitni Bændasamtaka Íslands til að skilgreina stöðu íslensks landbúnaðar gagnvart Evrópusambandsaðild, hvernig umgjörð um hann muni breytast og hagræn áhrif inngöngu á rekstrarskilyrõi ólíkra greina landbúnaðarins. Niðurstöðurnar veita innsýn í það verkefni sem Íslendingar standa frammi fyrir í aðildarviðræðum. […]

Björn Bjarnarson, Kók frá Spáni – rangfærslur Já Íslands – áhugaleysi RÚV, Evrópuvaktin 16.01.2012.

Hérna sannar Björn Bjarnarson ekki mál sitt með neinum staðreyndum. Hann vísar í bloggfærslu Semu Erlar á DV.is. Þó án þess að vísa í alla bloggfærsluna sem um ræðir. Slíkt er auðvitað bara til þess að blekkja lesendur, enda geta þeir þá ekki kannað heimildir á sínum eigin forsendum.

[…]Efni skýrslunnar á ekkert skylt við matarverð. Þar er fjallað um ESB-áhrif á verð til bænda. Endanlegt útsöluverð vöru rennur aldrei í vasa bænda. Lætur nærri að bændur fái upp undir helming útsöluverðs þegar hlutur þeirra er mestur og þá fyrir lítt unna vöru; annars fá þeir mun minna.[…]

Björn Bjarnarson, Kók frá Spáni – rangfærslur Já Íslands – áhugaleysi RÚV, Evrópuvaktin 16.01.2012.

Verð til bænda á Íslandi ræðst af leiri þáttum en bara aðild Íslands að Evrópusambandinu. Það ræðst að styrkjum, útsöluverði, smásöluverði og síðan endanlegu slátursverði til bænda. Reikna má með að verðlag til íslenska bænda hækki umtalsvert við aðild Íslands að Evrópusambandinu (þegar breytingum á landbúnaðarkefinu er lokið, getur tekið alveg 5 til 10 ár í heildina). Munar þá mest um aukna styrki til íslenskra bænda, sem þá munu ekki byggja á því hversu framleitt er, eða hversu mikin kvóta bændur eru með. Í tilfelli íslenskra bænda er nauðsynlegt að athuga það að CAP verður breytt árið 2013, styrkjum verður breytt og staða bænda sem framleiðanda styrkt til muna. Einnig sem að mjólkurkvótar verða lagðir niður hjá mjólkurbændum og styrkir þar hugsanlega auknir. Hérna er vefsiða ESB um CAP eftir árið 2013. Samningaviðræður varðandi CAP eftir árið 2013 eru ekki búnar, og því er þetta atriði háð breytingum á næstu mánuðum.

[…]
Hvernig væri að Sema Erla skilgreindi fyrir lesendum sínum verðmyndun á kóka-kóla sem flutt er inn frá ESB?[…]

Björn Bjarnarson, Kók frá Spáni – rangfærslur Já Íslands – áhugaleysi RÚV, Evrópuvaktin 16.01.2012.

Verðmyndun á gosdrykkjum er háð skattakerfi viðkomandi aðildarríkis Evrópusambandis. Það þýðir að umtalsvert ódýrara getur verið að kaupa gos yfir landamæri ef landið við hliðina er með lægri skatt á gosi en heimaland viðkomandi. Þetta gildir í Danmörku sem dæmi. Þar sem gos ber 25% og sérstakt plast gjald (kallað pant), sem reyndar fæst endurgreitt þegar flaskan er skilað til endurvinnslu. Yfir landamærin í Þýskalandi er ekkert slíkt gjald á gosi sem er selt til Danmerkur í landamærabúðum (gæti vel verið að svona gjald sé á gosi sem er selt til þjóðverja, hef þó ekki ennþá kynnt mér það. Þykir það þó líklegt). Í tilfelli Íslands þá mundi verðmundun á gosi ekki breytast neitt mikið, nema að samkeppni mundi aukast sem væntanlega mundi lækka gosverð á Íslandi í kjölfarið. Íslenskir neytendur mundu því græða á því að Ísland gengi í Evrópusambandið. Aðrar breytingar yrðu þó ekki á gossölu á Íslandi. Enda er ríkjum innan Evrópusambandsins í sjálfsvald sett hvernig þau skattleggja sælgæti og gosvörur. Þau þurfa hinsvegar að sætta sig við samkeppni frá vörum sem eru framleiddar í öðrum ríkjum, og þá hugsanlega ódýari vegna þess.

[…]N1 sætti sig ekki við kókverð hjá Vífilfelli og ákvað að flytja inn kók frá Spáni (Spánverjar eiga nú Vífilfell). Hin ódýrari innflutta ESB-vara lækkaði ekki í verði til neytenda – eða hvað? Bændur hafa bent á að hið sama kunni að gerast við óheftan innflutning á matvælum. Verð til neytenda breytist ekkert. […]

Björn Bjarnarson, Kók frá Spáni – rangfærslur Já Íslands – áhugaleysi RÚV, Evrópuvaktin 16.01.2012.

Hvernig eru tollar á innfluttu gosi ? Ég veit að VSK er 7% á þessari vöru á Íslandi. Aftur á móti hefur ekki komið fram hversu mikið gosið hækkaði við innflutningin til Íslands. Verðlagning N1 kemur til vegna skorts á samkeppni eins og svo oft áður á Íslandi. Hefur ekkert með Evrópusambandið að gera eins og Björn Bjarnarson reynir hérna að vísa í á mjög svo óheiðarlegan hátt. Það er ennfremur staðreynd að verðlag á Spáni er mjög lágt miðað við Ísland, og munar þar mjög miklu í evrum talið.

[…]Fréttastofa RÚV leggur sig mjög fram um að gæta hags neytenda. Enginn árt á bæ hefur hins vegar látið sig innflutning á hinu ódýra ESB-kóki varða og smásöluverðið hér á landi. Athygli er ekki beint að Vífilfelli, kókverði Spánverja hér og þar eða milliliðagróðanum. Ölgerðin er hins vegar undir smásjánni vegna innflutnings á salti sem notað hefur verið árum saman. Hvað segja Samtök verslunar og þjónustu um verðmyndun á kóki? Þótt kók sé ekki framleitt af bændum er það að nokkru landbúnaðarvara vegna sykursins svo að Sema Erla og fréttastofa RÚV ættu að hafa áhuga á því.[…]

Björn Bjarnarson, Kók frá Spáni – rangfærslur Já Íslands – áhugaleysi RÚV, Evrópuvaktin 16.01.2012.

Innflutningur á ódýrara kóki til Íslands ætti að skila sér til neytenda. Það er þó ekki vænlegs til árángurs þegar um er að ræða litla sendingu (40.000 flöskur) og verslanir sem hafa litla til enga samkeppni á markaðinum. Enda er verðlag á bensínstöðum meira og minna það sama á Íslandi. Það verðlag er mjög hátt, og ég ekki von á því að það breytist fyrr en eftir að Íslendingar verða orðnir aðildar að Evrópusambandinu.

Hvað saltið varðar. Þá er það mun alvarlegra mál heldur en verðmyndun á gosdrykkjum sem eru fluttir inn. Þó svo að einokunin sé rannsóknarinnar yrði. Ég er þó hræddur um að eftirlitsstofnaninar sem Björn Bjarnarson sá um að gelda séu ekki ennþá færar til þess að koma í veg fyrir einokun og hátt verðlag á Íslandi sem stendur. Það þarf að gera við þessar eftirlitsstofnanir eftir skemmdarverk sjálfstæðisflokksins undanfarin 13 ár, og þar er langt og erfitt verk framundan. Evrópusambands aðild Íslands mundi flýta því verki umtalsvert. Enda kröfur Evrópusambandsins miklar, og þeim er fylgt eftir af hörku ef til þess kemur.

Björn Bjarnarson hefur væntanlega áhuga á því að útskýra þetta fyrir útlendingum varðandi saltið. Svona sérstaklega þar sem þetta er farið að fréttast fyrir utan Íslands hvað var í gangi á Íslandi síðustu 13 árin með saltið. Saltmálið allt saman gerðist þegar sjálfstæðisflokkurinn var í ríkisstjórn á Íslandi með framsóknarflokknum. Það hófst árið 1999 og endaði ekki fyrr en árið 2012. Síðan er Björn Bjarnarson ósáttur við það að ekki sé hægt að eitra aðeins meira fyrir íslendingum og græða á því. Það er rannsóknarefni afhverju Björn Bjarnarson og sjálfstæðisflokkurinn vill halda áfram að eitra fyrir íslendingum með óöruggu salti.

Sænsk frétt um salt hneykslið á Íslandi. Þetta hefur ekki ennþá ratað í aðra erlenda fjölmiðla sýnist mér, það mun þó breytast á næstu dögum.

Isländskt vägsalt blev matsalt (dn.se)

Iðnaðarsalt í matvælum á Íslandi

Samkvæmt frétt Rúv. Þá hefur iðnaðarsalt verið notað í matvælum á Íslandi síðustu 13 ár. Ekki kemur fram hversu margir matvælaframleiðendur þetta eru, en reikna má með að þetta sé umtalsverður hópur af fyrirtækjum sem framleiða matvæli á Íslandi. Það er ennfremur staðreynd að það eru ekkert svo mörg matvælafyrirtæki á Íslandi í dag. Iðnaðarsalt (Unrefined salt) er ætlað til notkunar við gerð framleiðslu á sápu, snyrtivörum og annað slíkt. Iðnaðarsalt er þyngra og það eru fleiri efni í því sem henta ekki og eru jafnvel bönnuð í matvælum vegna áhrifa þeirra.

Þetta hefur þó ekki stoppað íslensk fyrirtæki í að nota iðnaðarsalt í matvæli á Íslandi síðustu 13 árin. Þetta er rosalega langur tími fyrir lögbrot að eiga sér stað. Enda er ljóst að þetta gert viljandi og ásetningurinn er mjög augljós. Hérna er verið að spara með því að taka áhættuna á heilsu fólks sem borðar umrædd matvæli. Slíkt er algerlega óásættanlegt með öllu. Það er ennfremur ljóst að það rannsókn á að fara fram núna þegar á þessu máli. Einnig sem það á að afturkalla allar þær vörur á markaðinum sem eru með iðnaðarsalt í sér. Reyndar er hætta á því að margar íslenskar vörur hverfi af markaðinum við þessa aðgerð, en ekki er hægt að taka áhættuna með heilsu fólks.

Eftir þessa síðustu uppljóstrun. Þá er það orðin staðreynd að matvælaöryggi íslenskra matvæla er ekki neitt. Enda er alltaf verið að svindla á því og svíkja fólk um það sem borgar fyrir. Hefði Ísland verið í Evrópusambandinu. Þá hefði þetta ekki getað gerst. Enda rekur Evrópusambandið stofnanir sem taka matvælaöryggi mjög alvarlega. Enda er matvælaöryggi ekkert grín í Evrópusambandinu eins og á Íslandi.

Heilsa og Neytendur (Vefsíða Evrópusambandsins)
Evrópska Matvælaöryggisstofnunin (EFSA)

Aðeins um Salt.

Sodium chloride (Wiki)
Salt (Wiki, Gerðir salts)

Fréttir af þessu máli.

Iðnaðarsalt í matvæli (Rúv.is)

Einokunarklúbbar Íslands

Á Íslandi eru starfræktir klúbbar sem hafa það eitt markmið að viðhalda einokun og háu vöruverði á Íslandi. Þessi klúbbar eru sjálfstæðisflokkurinn, framsóknarflokkurinn, Vinstri-Grænir, Heimssýn og síðan hópur sem kallast Evrópuvaktin. Allir þessir klúbbar hafa það eitt markmið viðhalda verslunar einokun fárra á Íslandi. Ásamt því að viðhalda háu vöruverði á Íslandi. Með fullþingi ráðherra Vinstri Grænna. Þá sérstaklega Jóns Bjarnarsonar, Ögmundar og fleiri aðilum í ráðherra og þingliði Vinstri Grænna.

Þessir klúbbar lifa í fornum heimi. Heimi sem var til á Íslandi árið 1947 til 1971 þar sem ríku höft af ýmsum toga, þegar loksins fór að losna um höftin sem þá voru við lýði á Íslandi. Höftin komu öll í einu, en voru ekki tekin af almennilega fyrr en árið 1971 þegar Ísland gekk í EFTA. Í andstöðu við marga stjórnmálaflokka og einstaklinga á Íslandi í dag. Í dag eru margir af þessum sömu einstaklingum sem voru á móti EFTA aðild Íslands á móti Evrópusambands aðild Íslands. Þetta fólk er enda algerlega blint á þau tækifæri sem þrífast í opnu og frjálsu markaðshagkerfi. Þar sem tollar eru ekki vandamál við helstu viðskiptalönd í Evrópu. Þetta fólk vill frekar kjósa að búa við höft, skammtanir og efnahagsleg vandamál. Allt saman vegna þess að það þráir gamla tíma og þetta fólk sér tækifæri í þessu öllu saman til þess að hagnast óheiðarlega á einhvern hátt. Hvort sem það er í gegnum spillingu eða einokun.

Haugalygi Bændasamtaka Íslands um verðlag á landbúnaðarvörum

Bændasamtök Íslands halda áfram að ljúga því að íslensku þjóðinni að íslenskar landbúnaðarvörur séu ódýrar. Á meðan staðreyndin er hinsvegar sú að íslenskar landbúnaðarvörur eru rándýrar þrátt fyrir mikla landbúnaðarstyrki. Ástæðan er auðvitað sú að á Íslandi er alger einokun á ákveðnum landbúnaðarvörum (mjólkurvörum, ostum og öðrum tengdum hlutum), síðan er fákeppni á öðrum landbúnaðarvörum. Bæði í framleiðslu og sölu. Vegna þessar fákeppni og einokun á íslenskum markaði þá er verðlag á landbúnaðarvörum hátt, gæði lítil og úrval ennþá minna.

Þær “kannanir” sem Bændasamtök Íslands gera eru því marklausar með öllu og hafa ekkert raungildi. Þetta er í raun ekkert nema áróður af hálfu Bændasamtaka Íslands og hefur aldrei verið neitt annað. Staðreyndin er sú að í Svíþjóð og Danmörku er mikil samkeppni og frjáls markaður með landbúnaðarvörur. Milli þessara landa er einnig mismunandi skattkerfi á matvöru. Sem dæmi er aðeins 7% skattur á matvöru í Svíþjóð, en aftur á móti er 25% skattur á matvöru í Danmörku. Ég þekki ekki skattaprósentuna í Noregi. Í Noregi er ekki frjáls markaður með matvöru, og þar er ástandið mjög svipað varðandi samkeppni og á Íslandi. Það sem helst munar er sú staðreynd að Norðmenn geta keyrt yfir til Svíþjóðar og verslað þar í matinn, eða tekið ferjuna til Danmerkur og verslað þar í matinn ef þeir vilja. Íslandi er enginn slíkur möguleiki til boða vegna fjarlægðar.

Í Danmörku og Svíþjóð er einnig mikið um tilboð á matvöru og eru þau stöðugt að breytast stöðugt. Það veldur því að fólk verslar oft meira en á hagstæðara verði. Slík tilboð er ekki að finna á Íslandi vegna einokunar og fákeppni á markaðinum með landbúnaðarvörur.

Sú fullyrðing að íslenskar landbúnaðarvörur séu ódýrari er ekkert nema þjóðsaga og hefur aldrei verið neitt annað.

Fréttir af þessu máli.

Íslenskar vörur oft ódýrari í krónum talið (Vísir.is)